Arıyorlar,
Gel! Vakit az, diyorlar.
Oysaki bilmiyorlar.
Som altından köşkümde oturuyorum.
Vakit bir türlü geçmek bilmiyor.
Zihnimin saraylarında
bir sürü boş oda.
Sahipleri dönmüyor.
Duvarda bir pastoral resim.
Resimde bir kayık.
Kayıkta bir adam.
O adam benim.
KÜTAHYA
1 Görseli indir ve Instagram'da yeni story aç
2 Link Sticker ekle → URL'yi yapıştır (otomatik kopyalandı)
3 Paylaş — tıklayan herkes bu yazıya gelir
↗ https://taskiran.me/2025/10/27/kayik/
Bas bas bağırıyor bayağı
Salonda ulu orta boz bir ayı.
Hedonist bir ayı, inanırsan kabadayı,
Sever homurdanmayı, alçak durmayı.
Ham demiş ham yemiş körpe meyveleri,
Artık şehirdesin kapat ulan düğmeleri.
El etek öptürür en kurnaz köylüdür.
Aman incitmeyin duygusallığıyla ünlüdür.
Sus be ayı.
Dokunmayan omurgasız…
Kirpiler artık yaşamak istemiyorlar.
Son günlerde
yollara çıkıp çıkıp ölüyorlar.
İnsanlar bazen
anlamak istedikleri gibi görüyorlar.
Bugün otuz oldum.
Şehirde alelade bir telaş.
Sanırsın milletler birleşmiş,
ziyaretime geliyorlar.
"30. yılınız kutlu olsun."
Sizin için döktük bu asfaltları.
Pek de kutlu değil açıkçası;
insanın yalandan sırtının…
Tereddüdü sabır,
Bîtaraflığı mizan,
Vehmi hakikat bilme.
Her sözü daim,
Her dostu kaim,
Her şeri âlim eyleme.
Usu şüphe,
Murakabeyi emn,
Herkesi nefsinle bir bilme.
İğneyi başkasına,
Çuvaldızı baldızına,
Haklıyı gambazına batırıp,
Kendin pir belleme.